Ustawa o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji I firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego
Art. 9. Decyzja o niepodleganiu grupy nadzorowi uzupełniającemu
1. Jeżeli grupa, spełniając warunek, o którym mowa w art. 6 wskaźnik struktury sektora w grupie, wskaźnik wypłacalności sektora w grupie ust. 2, nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 6 wskaźnik struktury sektora w grupie, wskaźnik wypłacalności sektora w grupie ust. 3, albo spełniając warunek, o którym mowa w art. 6 wskaźnik struktury sektora w grupie, wskaźnik wypłacalności sektora w grupie ust. 3, nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 6 wskaźnik struktury sektora w grupie, wskaźnik wypłacalności sektora w grupie ust. 2, koordynator, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów nadzoru, może, w drodze decyzji skierowanej do podmiotu wiodącego, ustalić, że grupa nie będzie podlegała nadzorowi uzupełniającemu albo że nie będą podlegać temu nadzorowi znaczące transakcje wewnątrzgrupowe, znacząca koncentracja ryzyka lub zarządzanie ryzykiem i kontrola wewnętrzna, o których mowa w rozdziale 3 w oddziałach 3–5, jeżeli ze względu na cele nadzoru uzupełniającego byłoby to niewłaściwe lub mylące.
2. O decyzji, o której mowa w ust. 1, koordynator informuje zainteresowane organy nadzoru sprawujące nadzór nad podmiotami wchodzącymi w skład grupy, której dotyczy ta decyzja.